داوود بن على ، فرماندار مدينه ، يكى از ياران و خدمتگزاران امام صادق ( ع ) به نام « معلى بن خنيس » را به شهادت رسانيد . امام ( ع ) وقتى از جريان شهادت او آگاه شد ، به درون اتاقش رفت و شب را تا صبح به عبادت پرداخت . سپيده دم اين دعا از زبان آن حضرت شنيده شد : « يا ذَا الْقَوَةِ الْقَوِيَّةِ ، وَ ياذَالِمحالِ الشَّدِيدِ ، وَيا ذَا الْعِزَّةِ الَّتى كُلُّ خَلْقِكَ لَها ذَليل‌ٌاكْفِنا هذَا الطَّاغِيَةِ وَ انْتَقِمْ لَنا مِنْهُ . » اى صاحب قوت قدرتمند ، و اى صاحب عقوبت سخت ، و اى صاحب عزتى كه تمامى آفريده هايت در برابر آن ، خوار و ذليل است ؛ شر اين طاغوت را از ما دفع كن و انتقام ما را از او بگير ! هنوز نيايش امام ( ع ) به پايان نرسيد بود كه صداى شيون از خانه داوود بلند شد و گفته شد كه وى ناگهان مرده است . « 1 » حكم بن عباس كلبى ، شاعر سر سپرده بنى اميه ، پس از شهادت « زيد بن على » شعرى در هجو وى با مضمون ذيل سرود : ما زيد را بر چوبه دار زديم و هرگز نديده‌ام كه مهدى بر دار آويخته شود . و شما از روى سفاهت ، على ( عليه السلام ) را با عثمان مقايسه كرديد ، در حالى كه عثمان از على برتر و پاكتراست . « 2 » امام ( ع ) وقتى اين شعر را شنيد ، دست به دعا بر داشت و از خدا خواست كه حيوان درنده‌اى را بر او مسلط كند واو را به درد . از قضا بنى اميه او را براى ماموريتى به كوفه اعزام كردند . در راه ، شيرى بر او يورش برد و او را دريد و خورد . « 3 » اينها نمونه‌هايى از استجابت دعاى امام ( ع ) در حق دشمنان خدا و پيامبر ( ص ) بود . موارد فروان ديگرى از استجابت دعاى آن حضرت در حق دوستان خدا و ياران خود در كتابهاى تاريخ و حديث ثبت شده است كه به لحاظ محدوديت درس از ذكر آنها صرف

--> ( 1 ) - ر . ك : الفصول المهمه ، ص 22 و ارشاد مفيد ، ص 273 . ( 2 ) - اصل شعر چنين است : صَلَبْنا لَكُمْ زَيْداً عَلى جِذْعِ نَخْلَةٍ * وَ لَمْ ارَ مَهْدِيّاً عَلَى الْجِذْعِ يُصْلَبُ وَ قِسْتُمْ بِعُثْمانَ عَلِيّاً سَفاهَةً * وَ عُثْمانُ خَيْرٌ مِنْ عَلِىٍّ وَ اطْيَبُ ( 3 ) - ر . ك : كشف الغمه ، ج 2 ، ص 203 و مناقب ، ج 4 ، ص 234 . در مناقب ، نام شاعر حكيم بن عباس ذكر شده است .